Kraśnickie festiwale /1/- 48/17

W latach 70. ubiegłego wieku Kraśnik należał do grupy miast festiwalowych. Miasto nie gościło topowych piosenkarzy, nie można jednak powiedzieć, że festiwal organizowany w Kraśniku był wydarzeniem niszowym.
Wszystko zaczęło się pod koniec lat 60. W roku 1969 odbył się w Kraśniku Lubelskim I Festiwal Pieśni Partyzanckiej. Mała, kameralna impreza o zasięgu powiatowym, której celem było pielęgnowanie polskiej pieśni partyzanckiej. Na I Festiwal wpłynęło 29 zgłoszeń. Laureatem został chór OSP z Księżomierzy. Rok później liczba zgłoszeń wyniosła 50., a liczba uczestników, reprezentujących pięć województw, 747. Zwycięzcami zostali: chór ze Szkoły Podstawowej nr 2 w Kraśniku, zespół „Haleyjen” z Wrocławia i Zofia Pilarska z Lublina.
W roku 1971 Festiwal Pieśni Partyzanckiej w Kraśniku gościł ok. 800 wykonawców (97 zgłoszeń) z całego kraju. Po laury sięgnęli: Chór „Wierchy” z Zakopanego, Chór Ziemi Biłgorajskiej, zespół „Topnar 1909” z Nałęczowa i Ryszard Zabielski z Łukowa.
Trzeci festiwal odbywał się w salach kinowych ZDK w Kraśniku Fabrycznym oraz w sali Powiatowego Domu Kultury w Kraśniku Lubelskim. Rosnąca liczba uczestników, a co za tym idzie popularność imprezy, wywołała dyskusję o potrzebie budowy amfiteatru.
Plany budowy amfiteatru udało się zrealizować bardzo szybko. W styczniu 1972 roku władze miejskie podjęły decyzję o budowie amfiteatru, w drugiej połowie lutego opracowano dokumentację, a 15 marca, w zapuszczonym wąwozie przy ulicy Karmelickiej rozpoczęły się prace. Na początku maja niecka amfiteatru była całkowicie przygotowana, trwały prace kosmetyczne, bowiem już w nowym obiekcie miał odbyć się IV Festiwal Pieśni Partyzanckiej. Realizację tego przedsięwzięcia w tak szybkim tempie określano w gazetach wojewódzkich „cudem w Kraśniku”.
W kolejnym roku liczba uczestników była podobna do tej z poprzedniego. Przyjechali wykonawcy z całego kraju. Chór „Harmonia” z Tarnowa, zespół „Poziomki” z Przasnysza, zespół Powiatowego Domu Kultury w Ostrzeszowie i Bogusława Krupska z Radomska, okazali się najlepsi w tej edycji festiwalu.
W roku 1973 odbył się jubileuszowy, V Festiwal Pieśni Partyzanckiej, z największą, aż 1200, liczbą uczestników. Laureatami zostali: Chór Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, zespół wokalny „Marty” z Wrocławia, Zespół wokalno-instrumentalny „Topnar 1909” z Nałęczowa, zespół „Renoma” z Kwidzyna i Tamara Kucera z Zabrza.
W roku 1974, w FPP uczestniczyło 1000 wykonawców, w tym największa w historii festiwalu liczba chórów – 51. Laureaci: Chór Dziecięcy z Wrześni, zespół wokalny „Pryzmat” z Łodzi i Maria Jędrzejewicz z Łukowa.
W roku 1975 kraśnicka impreza zmieniła nazwę na Festiwal Pieśni Walki i Pracy. Laureatami VI FPWiP zostały zespoły: „Logarytm” z Dynowa, „Renoma” z Kwidzyna i „Namiar” z Warszawy oraz solista Bogdan Wolak z Tomaszowa Mazowieckiego.
W roku 1976 po raz drugi odbył się Festiwal Pieśni Walki i Pracy, w którym wzięło udział 700 uczestników, z 17 województw. Najlepsi to: zespół „Ikersi” ze Świdnika, „Toccata” z Krakowa, Ewa Kotarba z Krakowa, Chór Akademicki Uniwersytetu Łódzkiego i Żeński Chór Kameralny Akademii Ekonomicznej z Poznania.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s